«Θέλω να θέλω περισσότερο σεξ». Η φράση αυτή, σύμφωνα με τη σεξοθεραπεύτρια Amy Campbell (MClinPsych, Psyched About Sex), επαναλαμβάνεται σχεδόν σε κάθε θεραπευτικό πλαίσιο. Συχνά συνοδεύεται από μια ακόμη πιο βαριά παραδοχή: «Μακάρι να μην ήταν τόσο δύσκολο να θέλω». Το αίτημα αυτό δεν προέρχεται από ανθρώπους που έχουν πάψει να ενδιαφέρονται για την οικειότητα. Αντίθετα, αφορά άτομα που βιώνουν μια εσωτερική απόσταση ανάμεσα σε αυτό που επιθυμούν νοητικά και σε αυτό που μπορεί να ανταποκριθεί το σώμα τους. Για πολλούς ενήλικες (ιδίως όσους ισορροπούν εργασία, φροντίδα παιδιών ή ηλικιωμένων, ψυχικό φορτίο και συναισθηματική εργασία) το σεξ δεν απουσιάζει επειδή κάτι «χάλασε». Απουσιάζει επειδή η ευχαρίστηση έχει σταδιακά εκτοπιστεί από την καθημερινότητα. Όταν αυτό συμβαίνει, η επιθυμία δεν σβήνει θεαματικά, απλώς παύει να εμφανίζεται. Το χρόνιο στρες και το σώμα σε «κατάσταση απειλής» Η επιστημονική βιβλιογραφία είναι σαφής: το χρόνιο στρες ενεργοποιεί το σύστημα απειλής του σώματος και καταστέλλει το σεξουαλικό ενδιαφέρον (Bancroft & Janssen, 2000· Hamilton & Meston, 2013). […]
